image_pdfimage_print
Więcej o: Lubikowo

Lubikowo

Pierwsze zapiski historyczne o Lubikowie pochodzą z połowy XV wieku. Wieś posiadała katolicką i ewangelicką szkołę. Lubikowo należy do najstarszych w regionie. Miejscowość ta położona jest na południowym zachodzie gminy Przytoczna. Zamieszkuje ją 302 mieszkańców. W skład sołectwa wchodzi wieś Lubikówko i Dziubielewo. Na turystyczne walory wsi składają się: piękne okolice, jezioro i położenie z dala od ośrodków miejskich. Na południowy zachód od wsi rozpościera się Jezioro Lubikowskie, malowniczo położone wśród lasów, łąk i pól.

Jezioro Lubikowskie jest największym i najgłębszym jeziorem na terenie gminy o powierzchni 314,7 ha i 36 m głębokości. Biorąc pod uwagę wielkość jezior Pojezierza Lubuskiego plasuje się ono na 4 miejscu. Ma urozmaiconą linię brzegową oraz wiele zatok. W jego południowo-wschodniej części  znajduje się malownicza wyspa zwana „Konwaliową”, leśno-krajobrazowy rezerwat przyrody o powierzchni 4.4 ha. Głównym przedmiotem ochrony jest naturalny starodrzew dębowy, związane z nim zbiorowisko roślinne oraz zabezpieczenie cennego krajobrazu z rozległymi trzcinowiskami stanowiącymi znakomite miejsce rozrodu ptaków wodnych. Na niewielkim obszarze wyspy znajduje się ponad 100 gatunków roślin naczyniowych. Ścisłą ochroną objęty jest bluszcz pospolity rosnący tu w rzadkiej formie płożącej, naziemnej. Na wzmiankę zasługuje konwalia majowa, od której nazwę wzięła wyspa. Gatunek ten jest szczególnie liczny w środkowej części wyspy i tu tworzy rozległe łany. Największe z dębów występujących na wyspie w obwodzie przekraczają 400 cm, a ich wiek można szacować na wiele setek lat. Częstymi gośćmi na wyspie są dziki. Mało kto wie, że te duże ssaki są wprawnymi pływakami, a przepłynięcie między stałym lądem a brzegami wyspy nie stanowi dla nich problemu. Dziki przybywają na wyspę całymi watahami po żołędzie, czasami potrafią tu żerować nawet kilka dni. Częstym gościem na wyspie jest bielik, który tu odpoczywa bądź przygotowuje się do łowów. Niezwykle rzadką atrakcją wyspy jest północny płytki litoral obfitujący w ogromne głazy narzutowe, których średnica przekracza 2 m. Wyspa objęta jest całkowitą ochroną. Z zachodniej strony wyspy widoczny jest wysoki, przeciwległy brzeg zwany „Górą Czarownic”, wcinający się w jezioro długim, wąskim półwyspem. Nieco dalej wznosi się „Góra Borsucza”. Wzgórza owiane są legendami. 

Osobliwością jeziora jest jego przezroczysta woda o niewielkiej zlewni w okolicach sąsiednich gmin i Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Ta czystość wody umożliwia oglądanie dna nawet do głębokości 5-7 m, co stwarza idealne warunki do podwodnych wojaży płetwonurków. Jezioro doskonale nadaje się  do uprawiania żeglarstwa. Atrakcje te uzupełniają: sport wędkarski – szczególnie z kajaków lub łodzi oraz polowanie na ptactwo wodne. Jezioro z rybackiego punktu widzenia jest typem sielawowym, średnio żyznym, głębokim. Licznie są tu reprezentowane: okoń, szczupak, węgorz, miętus, leszcz i płoć – mniej lin i krasnopióra. Dobre warunki do wypoczynku i spacerów zapewniają pobliskie lasy obfitujące w poziomki, jagody, jeżyny, orzechy laskowe i grzyby. Wschodnie brzegi jeziora zaroiły się od domków turystycznych. Wyjątkowo twarde i piaszczyste dno oraz łagodnie nachylone stoki tej części jeziora stwarzają wymarzone miejsce do plażowania i odbywania kąpieli.

Więcej o: Krobielewo

Krobielewo

Krobielewo (Krebbel) – wieś położona na lewym brzegu Warty, 7 km na północny-wschód od Przytocznej
Pierwsza wzmianka pochodzi z 1391, nazwa pochodzi od imienia Krobiel. Osada została założona przez właściciela Goraja Jana Prusińskiego w 1672 r. Koloniści pochodzili z Holandii i Niemiec. Od średniowiecza na Warcie istniał drewniany most, który został spalony w wojnach szwedzkich. W 1938 r. zbudowano nowy most (długość 318 m), w owym czasie najdłuższy drewniany most w Niemczech. Ten most przetrwał do 1945 r. i został zniszczony w czasie działań wojennych. W okresie powojennym na miejscu mostu istniała do 1983 r. przeprawa promowa. Znajduje się tu kościół szachulcowy z 1807 r., częściowo obmurowany pod koniec XIX w. We wsi jest wiele starych domów. Obecnie mieszka tu 90 osób.

Więcej o: Krasne Dłusko

Krasne Dłusko

(Lauske) – wieś położona na lewym brzegu rzeki Warty, 5,5 km na północny zachód od Przytocznej i 5 km od trasy Gorzów – Poznań. Wieś ma ciekawy profil architektoniczny: domy z muru pruskiego ustawione są po obu jej stronach szczytem do drogi, istnieje wiele malowniczych domów z altankami.  Wokół znajdują się rozległe lasy, stanowiące ostoję ciszy i spokoju. W XIX-wiecznym pałacu mieści się dziś ośrodek wypoczynkowy „Leśny Dwór”. Wieś liczy 200 osób.


W parku znajdują się piękne dęby, szachulcowy dom podcieniowy z I poł. XIX w.  

 

 

 

 

Więcej o: Goraj

Goraj

(Goray, od 1937 r. Eibendorf) – wieś położona między Przytoczną i Wierzbnem na terenie historycznej Wielkopolski.

Nazwa wsi pochodzi od słowa ”góra”.  Najstarsza wzmianka pochodzi  z roku 1415 i wiąże się z osobą Jana Gorajskiego.  Pierwszą fundatorką kościoła była Barbara Brzezina. Kolejnym fundatorem był Sebastian Prusimski z Kolna, który zbudował nowy kościół w 1679 r. Majątek Goraj należał do największych w powiecie. Polski właściciel już w XVI wieku kolonizował ugory, osadzając na nich niemieckich osadników. Pierwszy zapis historyczny o Goraju pochodzi z list podatkowych króla polskiego z 1581 r. Zabudowania folwarczne zajmują całą południową część wsi. Mieszka tu 467 mieszkańców.

Kościół barokowy z 1679 r., wzniesiony z cegły, salowy z ozdobnym szczytem. Wyposażenie pochodzi z początku XVIII wieku. Tworzą je drewniane ołtarze w stylu barokowym, obrazy: Tryumf Matki Boskiej, Święta Anna Samotrzeć. Obok kościoła metalowa konstrukcja dzwonnicy, zbudowana w 1982 r. Do pożaru do 1945 r. stała w tym miejscu dzwonnica drewniana.  Pałac z II połowy XIX w. położony w parku krajobrazowym o pow. ok. 3 ha. Na obrzeżu parku cis o obwodzie 300 cm. Spichlerz z bramą przejazdową z 1920 r. Zabudowania pofolwarczne zajmują całą południową część wsi. 

Więcej o: Chełmsko

Chełmsko

     Wieś owalnica, położona 4 km na wschód od Skwierzyny przy trasie Gorzów – Poznań.

W odległości 1 km na północny zachód od Chełmska leży wzniesienie o nazwie „Góra szubieniczna” (107 m), z widokiem na Skwierzynę i dolinę Warty. Jest jedną z najstarszych miejscowości na terenie gminy. Pierwszy zapis historyczny o Chełmsku pochodzi z 1080 roku. Wieś posiada wielowiekową tradycję, pierwotnie była posiadłością szlachecką, a następnie klasztorną. Po raz pierwszy z nazwą Golmic spotykamy się już w 1390 roku, gdy wieś należy  do niejakiego Ludolfa (Ludolda) de Golmic. W 1521 r. Chełmsko ograbili brandenburczycy, a w XVIII wieku wieś trzykrotnie rujnowały postoje wojsk rosyjskich. Po sekularyzacji dóbr klasztoru bledzewskiego w 1764 roku Chełmsko włączono do domeny państwowej, a następnie sprzedano.

Wieś liczy 420 mieszkańców, powierzchnia użytków rolnych wynosi 938,5 ha.

Kościół w Chełmsku (p.w.św.Kazimierza) wymurowano z kamieni polnych, budynek kościoła powstał w 1645 roku. W 1830 r. do tej późnogotyckiej świątyni dostawiono od zachodu murowaną z cegły wieżę.  W 1887 roku budynek został gruntownie zmodernizowany w stylu neogotyckim, dodano kaplicę i zakrystię. Kościół reprezentuje typ salowy.  Jego partia wschodnia zamknięta jest trójbocznie.  Od strony południowej i północnej do świątyni przylegają kaplice boczne. 

We wnętrzu znajdują się cztery ołtarze, najstarszy jest  późnobarokowy ołtarz główny z pierwszej połowy XVIII wieku.  W jego polu centralnym umieszczono płaskorzeźbę prezentującą scenę z życia św. Kazimierza, gdzie polskiego królewicza wyróżniają atrybuty w postaci korony książęcej i jagiellońskiego orła. Organy pochodzą z 1856 roku.

W tej parafii po dzień dzisiejszy obchodzone są „KAZIUKI” w dniu patrona kościoła, tj. 4 marca.