image_pdfimage_print
Więcej o: Nowa Niedrzwica

Nowa Niedrzwica

Wieś leży 3,5 km na północny zachód od Przytocznej; 2 km na południe od Nowej Niedrzwicy znajduje się stacja kolejowa Rokitno (dziś nieczynna). Pierwszy zapis historyczny o osadzie pochodzi z list podatkowych z 1581 roku. W 1700 r. wieś przeszła w ręce polskiego właściciela. Dawna nazwa miejscowości to Hersztop. Obecna nazwa został przywieziona przez osadników ze wschodu, z okolic Niedrzwicy Kościelnej koło Lublina. Nazwa pochodzi z języka niemieckiego i oznacza „wieś Hermana”. Od początku wieś była posiadłością szlachecką, najwcześniejszym znanym właścicielem był Jakub Herstopski. Do roku 1939 wieś funkcjonowała na prawie rycerskim. Zamieszkuje ją 259 mieszkańców. Powierzchnia użytków rolnych wynosi 747,3 ha.

Największymi firmami-pracodawcami tutaj są:

Rozlewnia gazu AmeriGas Polska Sp.z o.o. , Gospodarstwo Rolne Państwa Pacan i  Firma AUTO PORT /stacja paliw, motel i restauracja/.

Więcej o: Lubikowo

Lubikowo

Pierwsze zapiski historyczne o Lubikowie pochodzą z połowy XV wieku. Wieś posiadała katolicką i ewangelicką szkołę. Lubikowo należy do najstarszych w regionie. Miejscowość ta położona jest na południowym zachodzie gminy Przytoczna. Zamieszkuje ją 302 mieszkańców. W skład sołectwa wchodzi wieś Lubikówko i Dziubielewo. Na turystyczne walory wsi składają się: piękne okolice, jezioro i położenie z dala od ośrodków miejskich. Na południowy zachód od wsi rozpościera się Jezioro Lubikowskie, malowniczo położone wśród lasów, łąk i pól.

Jezioro Lubikowskie jest największym i najgłębszym jeziorem na terenie gminy o powierzchni 314,7 ha i 36 m głębokości. Biorąc pod uwagę wielkość jezior Pojezierza Lubuskiego plasuje się ono na 4 miejscu. Ma urozmaiconą linię brzegową oraz wiele zatok. W jego południowo-wschodniej części  znajduje się malownicza wyspa zwana „Konwaliową”, leśno-krajobrazowy rezerwat przyrody o powierzchni 4.4 ha. Głównym przedmiotem ochrony jest naturalny starodrzew dębowy, związane z nim zbiorowisko roślinne oraz zabezpieczenie cennego krajobrazu z rozległymi trzcinowiskami stanowiącymi znakomite miejsce rozrodu ptaków wodnych. Na niewielkim obszarze wyspy znajduje się ponad 100 gatunków roślin naczyniowych. Ścisłą ochroną objęty jest bluszcz pospolity rosnący tu w rzadkiej formie płożącej, naziemnej. Na wzmiankę zasługuje konwalia majowa, od której nazwę wzięła wyspa. Gatunek ten jest szczególnie liczny w środkowej części wyspy i tu tworzy rozległe łany. Największe z dębów występujących na wyspie w obwodzie przekraczają 400 cm, a ich wiek można szacować na wiele setek lat. Częstymi gośćmi na wyspie są dziki. Mało kto wie, że te duże ssaki są wprawnymi pływakami, a przepłynięcie między stałym lądem a brzegami wyspy nie stanowi dla nich problemu. Dziki przybywają na wyspę całymi watahami po żołędzie, czasami potrafią tu żerować nawet kilka dni. Częstym gościem na wyspie jest bielik, który tu odpoczywa bądź przygotowuje się do łowów. Niezwykle rzadką atrakcją wyspy jest północny płytki litoral obfitujący w ogromne głazy narzutowe, których średnica przekracza 2 m. Wyspa objęta jest całkowitą ochroną. Z zachodniej strony wyspy widoczny jest wysoki, przeciwległy brzeg zwany „Górą Czarownic”, wcinający się w jezioro długim, wąskim półwyspem. Nieco dalej wznosi się „Góra Borsucza”. Wzgórza owiane są legendami. 

Osobliwością jeziora jest jego przezroczysta woda o niewielkiej zlewni w okolicach sąsiednich gmin i Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Ta czystość wody umożliwia oglądanie dna nawet do głębokości 5-7 m, co stwarza idealne warunki do podwodnych wojaży płetwonurków. Jezioro doskonale nadaje się  do uprawiania żeglarstwa. Atrakcje te uzupełniają: sport wędkarski – szczególnie z kajaków lub łodzi oraz polowanie na ptactwo wodne. Jezioro z rybackiego punktu widzenia jest typem sielawowym, średnio żyznym, głębokim. Licznie są tu reprezentowane: okoń, szczupak, węgorz, miętus, leszcz i płoć – mniej lin i krasnopióra. Dobre warunki do wypoczynku i spacerów zapewniają pobliskie lasy obfitujące w poziomki, jagody, jeżyny, orzechy laskowe i grzyby. Wschodnie brzegi jeziora zaroiły się od domków turystycznych. Wyjątkowo twarde i piaszczyste dno oraz łagodnie nachylone stoki tej części jeziora stwarzają wymarzone miejsce do plażowania i odbywania kąpieli.

Więcej o: Położenie

Położenie

Gmina Przytoczna położona jest w środkowo-wschodniej części województwa lubuskiego. Jest jedną z 6 gmin powiatu międzyrzeckiego. Graniczy z gminami: Międzyrzecz, Skwierzyna, Pszczew oraz Bledzew. W skład gminy wchodzi 14 sołectw. Prawie cały obszar należy do zlewni rzeki Warty, jedynie południowa jego część leży w zlewni pośredniej Obry.

Gmina Przytoczna znajduje się przy drodze krajowej nr 24 Poznań-Gorzów Wlkp.-Szczecin. Przez naszą gminę przebiegają ważne szlaki komunikacyjne. Od zachodniej jej strony biegnie szlak Berlin-Kostrzyn-Poznań, natomiast od strony północnej wiedzie szlak Szczecin-Poznań.

Gmina obszarowo zajmuje powierzchnię 184,5 km2, co stanowi 1,32% województwa lubuskiego.

 

 

Więcej o: Krobielewo

Krobielewo

Krobielewo (Krebbel) – wieś położona na lewym brzegu Warty, 7 km na północny-wschód od Przytocznej
Pierwsza wzmianka pochodzi z 1391, nazwa pochodzi od imienia Krobiel. Osada została założona przez właściciela Goraja Jana Prusińskiego w 1672 r. Koloniści pochodzili z Holandii i Niemiec. Od średniowiecza na Warcie istniał drewniany most, który został spalony w wojnach szwedzkich. W 1938 r. zbudowano nowy most (długość 318 m), w owym czasie najdłuższy drewniany most w Niemczech. Ten most przetrwał do 1945 r. i został zniszczony w czasie działań wojennych. W okresie powojennym na miejscu mostu istniała do 1983 r. przeprawa promowa. Znajduje się tu kościół szachulcowy z 1807 r., częściowo obmurowany pod koniec XIX w. We wsi jest wiele starych domów. Obecnie mieszka tu 90 osób.

Więcej o: Krasne Dłusko

Krasne Dłusko

(Lauske) – wieś położona na lewym brzegu rzeki Warty, 5,5 km na północny zachód od Przytocznej i 5 km od trasy Gorzów – Poznań. Wieś ma ciekawy profil architektoniczny: domy z muru pruskiego ustawione są po obu jej stronach szczytem do drogi, istnieje wiele malowniczych domów z altankami.  Wokół znajdują się rozległe lasy, stanowiące ostoję ciszy i spokoju. W XIX-wiecznym pałacu mieści się dziś ośrodek wypoczynkowy „Leśny Dwór”. Wieś liczy 200 osób.


W parku znajdują się piękne dęby, szachulcowy dom podcieniowy z I poł. XIX w.  

 

 

 

 

Więcej o: Goraj

Goraj

(Goray, od 1937 r. Eibendorf) – wieś położona między Przytoczną i Wierzbnem na terenie historycznej Wielkopolski.

Nazwa wsi pochodzi od słowa ”góra”.  Najstarsza wzmianka pochodzi  z roku 1415 i wiąże się z osobą Jana Gorajskiego.  Pierwszą fundatorką kościoła była Barbara Brzezina. Kolejnym fundatorem był Sebastian Prusimski z Kolna, który zbudował nowy kościół w 1679 r. Majątek Goraj należał do największych w powiecie. Polski właściciel już w XVI wieku kolonizował ugory, osadzając na nich niemieckich osadników. Pierwszy zapis historyczny o Goraju pochodzi z list podatkowych króla polskiego z 1581 r. Zabudowania folwarczne zajmują całą południową część wsi. Mieszka tu 467 mieszkańców.

Kościół barokowy z 1679 r., wzniesiony z cegły, salowy z ozdobnym szczytem. Wyposażenie pochodzi z początku XVIII wieku. Tworzą je drewniane ołtarze w stylu barokowym, obrazy: Tryumf Matki Boskiej, Święta Anna Samotrzeć. Obok kościoła metalowa konstrukcja dzwonnicy, zbudowana w 1982 r. Do pożaru do 1945 r. stała w tym miejscu dzwonnica drewniana.  Pałac z II połowy XIX w. położony w parku krajobrazowym o pow. ok. 3 ha. Na obrzeżu parku cis o obwodzie 300 cm. Spichlerz z bramą przejazdową z 1920 r. Zabudowania pofolwarczne zajmują całą południową część wsi. 

Więcej o: Chełmsko

Chełmsko

     Wieś owalnica, położona 4 km na wschód od Skwierzyny przy trasie Gorzów – Poznań.

W odległości 1 km na północny zachód od Chełmska leży wzniesienie o nazwie „Góra szubieniczna” (107 m), z widokiem na Skwierzynę i dolinę Warty. Jest jedną z najstarszych miejscowości na terenie gminy. Pierwszy zapis historyczny o Chełmsku pochodzi z 1080 roku. Wieś posiada wielowiekową tradycję, pierwotnie była posiadłością szlachecką, a następnie klasztorną. Po raz pierwszy z nazwą Golmic spotykamy się już w 1390 roku, gdy wieś należy  do niejakiego Ludolfa (Ludolda) de Golmic. W 1521 r. Chełmsko ograbili brandenburczycy, a w XVIII wieku wieś trzykrotnie rujnowały postoje wojsk rosyjskich. Po sekularyzacji dóbr klasztoru bledzewskiego w 1764 roku Chełmsko włączono do domeny państwowej, a następnie sprzedano.

Wieś liczy 420 mieszkańców, powierzchnia użytków rolnych wynosi 938,5 ha.

Kościół w Chełmsku (p.w.św.Kazimierza) wymurowano z kamieni polnych, budynek kościoła powstał w 1645 roku. W 1830 r. do tej późnogotyckiej świątyni dostawiono od zachodu murowaną z cegły wieżę.  W 1887 roku budynek został gruntownie zmodernizowany w stylu neogotyckim, dodano kaplicę i zakrystię. Kościół reprezentuje typ salowy.  Jego partia wschodnia zamknięta jest trójbocznie.  Od strony południowej i północnej do świątyni przylegają kaplice boczne. 

We wnętrzu znajdują się cztery ołtarze, najstarszy jest  późnobarokowy ołtarz główny z pierwszej połowy XVIII wieku.  W jego polu centralnym umieszczono płaskorzeźbę prezentującą scenę z życia św. Kazimierza, gdzie polskiego królewicza wyróżniają atrybuty w postaci korony książęcej i jagiellońskiego orła. Organy pochodzą z 1856 roku.

W tej parafii po dzień dzisiejszy obchodzone są „KAZIUKI” w dniu patrona kościoła, tj. 4 marca.

Więcej o: Gmina w liczbach

Gmina w liczbach

Gminę Przytoczna zamieszkuje 5610 mieszkańców (dane na 30.09.2016 r.). Jest to ludność wiejska. Średnia gęstość zaludnienia wynosi 30 osoby/1km2. Ludność ta rozmieszczona jest nierównomiernie.

Najmniejsza koncentracja ludności wykazują północne, północno-wschodnie oraz południowo-zachodnie części gminy, gdzie liczba mieszkańców w tych miejscowościach nie przekracza 100 osób. Należy podkreślić, iż największa koncentracja ludności występuje w jej środkowej części (Przytoczna), która stanowi 40% ogółu. Wśród ogółu mieszkańców gminy Przytoczna od wielu lat przeważają mężczyźni.

Największą grupę stanowi ludność w wieku produkcyjnym, zaś najmniej liczną jest grupa w wieku poprodukcyjnym. Na obszarze gminy najliczniejszą grupę stanowi ludność z wykształceniem podstawowym, z kolei najmniejszą grupą ludności są mieszkańcy z wykształceniem wyższym.

 

1 liczba mieszkańców 5610 osób (dane na dzień 30.09.2016 r.)
2 powierzchnia gminy 184,82 km²
3 powierzchnia ogólna użytków rolnych 9365 ha
4 grunty orne 7491 ha
5 lasy 7357 ha
6 łąki 1051 ha
7 sady 15 ha
8 pastwiska 497 ha
9 drogi 425 ha
10 grunty zabudowane 177 ha
11 grunty pod wodami 590 ha
12 grunty pod stawami 46 ha
13 grunty pod rowami 88 ha
14 użytki ekologiczne 7 ha
15 nieużytki 309 ha
16 tereny różne 75 ha
17 gęstość zaludnienia 30 osób/1km²